تصور نسل امروز از رابطه دولت- ملت با توجه به فاصله فاحش پیش آمده بین خواست قاطبه ملت و اراده تحقق بخش دولت مبسوط الید ( به معنای عام)، آن است که اصولاً دولت نه برای تامین رفاه ملت و تحقق بخشی خواسته های مشروع و قانونی آنان، بلکه به عنوان مجموعه ای مستقل با اختیاراتی نامحدود و نظارت ناپذیر - که وظایف نداشته اش را نیز خود تعیین میکند – عمل می کند.

داستان فلسطین و غزه و نوع نگاه حاکمیت ایران به این مساله بویژه جنگ غزه، ناخودآگاه پرسشهایی را در ذهن هر شهروند ایرانی مطرح می کند. این پرسشها، اساساً زاییده مشاهده عملکرد متناقض حاکمیت و نحوه اولویت بندی های ناصحیح حاکمان در تشخیص منافع کشور است. طبیعتاً هر انسانی از مشاهده جنایت بر علیه انسان دیگر فارغ از ملاکهای تبعیض آفرین همچون دین، نژاد و قومیت و … متاثر می شود و این امر بارها به عینه در جریان جنگ ها، ترورها و اعمال ضد انسانی دیگر و نوع واکنش جامعه جهانی بویژه تجمعات خودجوش مردمی در نقاط مختلف دنیا مشاهده شده است. با این حال، نگاه منحصر به فرد و عجیب نظام حاکم به این مساله به گونه ای است که به نظر می رسد دولتمردان حاکم با بی مسئولیتی هرچه تمام، ماجراجویی های تنش زای منطقه ای و حتی جهانی خود را به خاطر اهدافی موهوم – اگر وجود داشته باشد – ادامه می دهند. شاهد ماجرا پرسشهای بی جوابی است که در پی می آید:

• منافع ایران تا چه میزان و تا کجا به سرنوشت فلسطین گره زده شده است؟
• محکومیت جنایت حداقل انتظار جامعه جهانی از حکومت ها است . البته نظام حاکم در این زمینه پیش روتر از بقیه است، اما پرسش اینجاست که با کدام معیار ( ایدلوژی -  منافع اقتصادی، سیاسی، نظامی، اجتماعی و فرهنگی و ...)،  میزان حمایت از گروههای فلسطینی ارزیابی می شود؟ اگر بناست منافع فدای ایدلوژی حاکم شود، پس تجربه جنگ قره باغ، چچن و مناقشات مشابه دیگر و واکنش حاکمیت چگونه توجیه می شود؟ طبیعتاً صحبت از اولویت منافع در حوزه های مختلف با توجه به عملکرد انگشت نمای مسئولین در بین سیاستمداران سایر کشورها در قبال این موضوع و وضعیت اسف بار کنونی حاکم بر کشور بی معنی است.
• با درنظر گرفتن تعصبات اعراب نسبت به همدیگر حداقل در قبال ایران و ایرانی و در موضوع جزایر ایرانی و سایر موضوعات، موضوعیت پیش گامی ایران در حمایت از گروههای فلسطینی نسبت به کشورهای مهم عربی نظیر مصر و عربستان و ... چگونه توجیه پذیر است. حمایت ایران از گروههای فلسطینی، مورد سرزنش و شماتت امریکا و اسرائیل از یک سو، بخش اعظم اعراب از سوی دیگر و موجب آفرینش دید منفی نسبت به ایران و ایرانی به عنوان ماجراجویان غیرمسئول گردیده است. پرسش اینجاست که با کدام دلیل قانع کننده، این عملکرد تایید می شود؟
• گرچه نیازی به اشاره به وضعیت تاسف بار اقتصادی مردمان این سرزمین نیست، با این وجود ضمن یادآوری اولین و مهمترین مسئولیت هر حاکمیتی در تامین امنیت و سلامت مردم و قصور و بی مسئولیتی دست اندرکاران در تامین امنیت و سلامت جامعه بویژه
  •  امنیت سیستان و بلوجستان و استانهای مشابه که قتل و کشتار و سربریدن مردم و نظامیان وظیفه بیگناه شاهدی بر فقدان آن است.
  •  وضعیت تاسف بار ارائه خدمات در بیمارستانها و فقدان پوشش حداقلی حمایت های درمانی از اقشار کم درآمد و ضعیف جامعه – به عنوان یک نمونه متاثر کننده، تصاویر منتشر شده از دانش آموزان دچار حریق شده در یکی از مدارس کشور و وضعیت آنان بعد از چندین سال-
  •  وضعیت نامطلوب معیشتی مردم به اذعان و اعتراف اکثریت
  • سیل عظیم جوانان جویای کار و گستردگی شیوع اعتیاد در کشور
  • و ...

این سوال مطرح می شود که با کدام مجوز قانونی و شرعی، سرمایه های مادی کشور به صورت بی حساب صرف تجهیز، تسلیح، تشویق، تهییج و درمان دیگران می شود؟