88/05/25
فردای امروز ایران و ایرانی
ایران بعد از انتخابات 22 خرداد یکی از بی ثبات ترین و ناپایدارترین دوران های خود را می گذراند. رابطه دولت – ملت در پایین ترین نقطه ممکن از بعد از انقلاب 57 بوده, اعتماد دو طرفه در کم رنگ ترین و بی رونق ترین وضع خود قرار داشته، آشفته بازاری عجیب بر عرصه سیاسی و اجتماعی ایران حاکم است. دادگاههای فرمایشی و انتقام گیرانه به منظور ترمیم شکاف عظیم حادث شده ناشی از بی اعتمادی بوجود آمده و حذف بخش عظیمی از نخبگان، خاطره دادگاههای مشابه دوران سیاه استالین را در اتحاد جماهیر شوری سابق در اذهان یادآور می شود. البته تاریخ نه چندان درخشان قضای اسلامی ایران با حفظ تناسب قیاس دو کشور دست کمی از همسایه شمالی ندارد. تحدید، تهدید و تحقیر یکی از بزرگترین مراجع مسلم تاریخ شیعه در اوایل انقلاب و اعترافات تحت شکنجه بسیاری از جوانان و میان سالان روشنفکر این سرزمین در بیدادگاههای آن دوران اکنون به گونه ای دیگر در حال تکرار است.
حصار قدرت، چشم بصیرت و دل رأفت را چنان کور و کدر کرده که حتی یاران غار و رفقای گرمابه را نیز نمی شناسند. آنچه امروز توسط طیفی از قدرت مداران بر طیف دیگر از قدرت رانده شده می رود, شاید که تاوان همراهی و حتی سکوت قشر محکومی است که ظلم دیروز را دیدند و با سکوت و رضایت خود دم بر نیاوردند تا شاید سهمی بیش از آنچه در راه آرمان ملت در طبق گذاشته اند نصیب برند.
علی ایحال این فقط تعبیری احتمالی است و آنچه مهم است جان و مال و ناموس حال انسانها است که براحتی در بی اخلاقی های امروز جامعه، به صورت عریان بر همگان عرضه شده، واپسین پرده های حیا و عفاف نیز در هم دریده می شود. آنچه در بیدادگاهها و کشتارگاهها می گذرد، آشکارترین نوع بی حرمتی به محبوسین و محدود شدگان در مرزهای سرزمینی است و البته این داستان سری دراز دارد چرا که نمایندگان قاطبه ملت اگر چه قدرت حکومتی ندارند، اما پشتوانه آنان اذهان خلاق نخبگانی است که از همین مردم بوده و با مشاهده انبوه تناقضات و تظلم خواهی های کسان بسیار در اطراف خود بزرگ شده اند.
پرده دری و بی حیایی اصحاب قدرت در کشتارگاهها و بیدادگاهها، با افشاگری های غیر منتظره ای پاسخ داده می شود که دیر یا زود تقدس دروغین محصور بر گرداگرد مقدس مآبان را به آتش خواهد کشید و امید نا امید شدگان را به کور سویی روشن رهنمون خواهد شد و البته در پس امروز تاریک، سپیده دمانی پر طراوت بر مردمان این سرزمین رخ خواهد گشود.
