ابفای جبری رئیس دولت نهم در سمت خود برای دوره چهار ساله که علی الظاهر با پشتوانه جمع آوری رای قاطع بوده است تصور مخالفت نهادهای حاکمیتی همسو با فرد مذکور را در تصمیم گیریهای رییس دولت در انتخاب معاونین دور از ذهن می نماید. چه اینکه این حق مسلم فردی است که معاونین خود را بر اساس سلیقه خود و به پشتوانه حمایت توده های مردمی حامی عملکرد شخص وی انتخاب نماید و در این راستا مخالفت هیچ مسئول غیر مسئولی قابل قبول و منطقی نیست و طبعاْ نباید به مخالفت ها ترتیب اثر داده شود ولو اینکه این مخالفت ها از جانب مقامات به اصطلاح عالی رتبه و مراجع و نمایندگان باشد. این افراد و شخصیت ها به پشتوانه رای مردمی رییس دولت به خود اجازه نمی دهند در اختبارات قانونی وی مداخله نمایند مگر آنکه از ضعف وی یا نداشتن پشتوانه و مشروعیت آن اطمینان داشته باشند. حامیان ادامه حیات سیاسی رییس دولت نهم با علم به عملکرد چهار ساله وی در پرونده هایی مانند پرونده مشایی و کردان و نحوه مواجهه وی با مجلس بر استمرار دوران ریاست وی اصرار داشتند و با تحمیل گرانترین هزینه ها بر سرنوشت ایران و ایرانی تداوم ریاست وی را برای چند صباحی تضمین نمودند. حال باید مطیع محض و حامی مطلق تصمیمات وکیل خودخوانده ای باشند که اکثریت خود را موکل وی نمی دانند.

اندکی قبل از حمله امریکا به عراق و اشغال آن، طی انتخاباتی در عراق، صدام حسین با اکثریت قاطع آرا در سمت خود ابقا شد. علی القاعده حمایت ۹۹ درصدی شرکت کنندگان در آن انتخابات در واقع تثبیت مقام و موقعیت و عملکرد تاییدشدگان به شمار می رفت. با قطعیت یافتن حمله امریکا به عراق طی یک دوره چندین ماهه خبری از بسیج عمومی مردم در حمایت از حاکمان و دولت و ملت در بین نبود. تصور بر این بود که شاید در لایه های زیرین جامعه عراق احساسات ملی گرایانه در شرف تهییج است و در صورت حمله نمود عینی خواهد داشت. اما با حمله امریکا به عراق همگان شاهد بی تفاوتی و اتخاذ موضع بی طرفی از سوی قاطبه ملت عراق بودند و برخلاف نظر کارشناسان چنگ های نامنظم و غیرکلاسیک عملاْ هیچ مقاومتی در داخل شهرها صورت نگرفت. مردم در آن هنگان هر دو چشمشان گریان بود.  اشغال کشور از طرف اجنبی و حاکمیت دیکتاتوری خون آشام به مثابه افتادن در چاله و چاهی بودند که برخی عملاْ در ترجیح یکی بر دیگری واکنشی از خود نشان ندادند و فرجام کار آن شد که همگان دیدند.