87/05/21
ماجرای وزارت کردان و آینده نظام
اولین و مهمترین اصل بقا و پایداری جوامع بشری، وجود امنیت و تامین شاخصه های سنجش امنیت به معنای عام است. در دنیای معاصر، میزان کارایی حکومت ها با توجه به میزان امنیت حاکم بر جامعه ارزیابی میشود. در همین راستا در سیستم حاکمیتی جمهوری اسلامی در ایران، بخش مهم تامین امنیت بر عهده وزارت کشور نهاده شده است و شاخص ترین عیار سنجش کارایی حاکمیت، توجه به عملکرد وزارت کشور است. در واقع مرجع کلیدی رعایت قانون و اجرای عدالت وزارت کشور است.
پروندهای که در مقطع فعلی در رابطه با کاندیدای وزارت کشور دولت تغییر دهنده مناسبات جهانی باز گردیده است، جزو مواردی است که مبنای قضاوت هر شهروندی نسبت به کل حاکمیت قلمداد میشود. در این رابطه مشخصاً عملکرد شخص وزیر ناکاردان، مجلس فرمایشی، دولت هوچیگر قانون گریز، قوه فشل قضاییه و نهاد رهبری قابل بررسی است. اینکه فردی به ظاهر متعهد، کلیه معیارها و ضوابط را زیر پا گذاشته، در کمال اعتماد و اطمینان به خود، مجموعه شهروندان یک کشور را با اعمال و کردار خود چون چارپا انگاشته و در این راه کوچکترین احساس ناراستی، پلیدی و پلشتی از او سر نمیزند و قرار بر ریاست ایشان بر بنیادی ترین وزارتخانه کشور است، نشان از خوانده شدن فاتحه جمهوری اسلامی است.
مرور نحوه شکل گیری مجلس فعلی نیز نشان میدهد که انتظار عملکرد بهتر از نمایندگان وکیل الدوله و متملق و در نگاه خوش بینانه، خنثی و ضعیف عین حماقت است و آینده دموکراسی در ایران به گورستان ختم میشود.
در باب احوالات دولت شعارگرا، بی برنامه و معجزه گر نیز فقط ذکر این نکته ضروری است که در عقب مانده ترین سیستم های کشورداری نیز میزان توجه به شعور و رای و نظر مردم و کارشناسان بیشتر از آن است که ما شاهد آن هستیم و ای کاش تنها مشکل حال حاضر، ضعف و ناتوانی در اداره کشور بود که آقایان مدعی برهم زدن مناسبات جهانی و ارائه الگویی موفق از نظام حاکمیتی بدیع به جهان هستند و بدیهی است که امیدی به تنبه اینان نیست مگر آنکه آنان نیز همگام با غرق شدن کشور غرق شوند و بساط شان برچیده شود و پناه بر خدا از آن روزی که مردم عادی نیز تاوان عملکرد ناصواب آنان را بپردازند.
نهاد قضایی کشور نسبت به عدم پیگیری پرونده های مشابه و قصور مطلق در سکوت چندین ساله در باب موضوعات مشابه شایسته توبیخ است و البته این تنها یک شاهکار از ناکارایی، فساد و انحطاط روزافزون این بخش کنترل کننده نهادهای حاکمیتی نیست.
در نهایت آن که، تمام عوامل تحت نظارت عالیه قرار دارند و عملکرد ناصواب آنان که آینده تاریک و مبهم حاکمیت و کشور را در برابر دیدگان ملت ترسیم کرده، به حساب دیده بان گذاشته میشود.
با این اوصاف، غیر از حرص خوردن و گریستن بر سرنوشت مردمان این سرزمین، تنها میتوان انتظار معجزه را کشید که غیر از آن نوری در پیش روی خیل جوانان و انبوه چشم انتظاران هویدا نیست.
87/05/09
رییس جمهور و مصاحبه با رسانه های خارجی
در جهان معاصر و در عالم سیاست از جمله ساز و کارهای کم هزینه و بسیار موثر پاسخگویی به افکار عمومی و اقناع آنها بابت اتخاذ مواضع و رویکردها استقبال از انجام مصاحبه های مطبوعاتی است. با کمال تاسف تاقبل از دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد تعداد مصاحبه های روسای جمهور سابق بسیار اندک بود. با روی کار آمدن دولت شعار گرای متحول کننده مناسبات جهانی بر حجم این مصاحبه ها به شدت افزوده شد.
البته صرف استقبال از مواجهه با افکار عمومی بسیار پسندیده و شایسته تقدیر است. آنچه مایه تاسف است نحوه انجام مصاحبه و عدم رعایت شان ریاست جمهوری کشور و بی احترامی محض به خبرنگاران و بینندگان است. حداقل انتظار از رییس جمهور کشور آن است که جایگاه ریاست جمهوری را پاس بدارد و هر آن بر خود نهیب زند که او پاسخگوی افکار عمومی است و حق ندارد سطح ریاست جمهوری را چنان پایین بیاورد که انگار دو نفر دانشجو با هم بحث می کنند. طرف مقابل تنها یک خبرنگار است نه نماینده استکبار جهانی که مخاطب مستقیم حملات و انتقادات رییس جمهور شود. ارائه پاسخ های منطقی و نه کذب محض حداقل انتظار اصحاب رسانه و افکار عمومی از رییس مملکتی است که می خواهد دنیا را متحول کند و بی پروا ادعای خوشبختی هر روز بهتر از دیروز ملت را سر می دهد. آنچه مایه تاسف مضاعف است آن است که ایشان استاد دانشگاه است و ... .
حداقل آروزی هر ایرانی در زمان نمایش این مصاحبه ها آن است که آیا روزی می رسد که شاهد پاسخگویی مودبانه و متین رییس جمهورشان در برابر یک خبرنگار خارجی بوده و بابت پاسخ های نپخته و بی معنی شخص دوم کشور عرق شرم بر پیشانی شان ننشسته و احساس حقارت نکنند.
